W tym tygodniu, w środę, piątek i sobotę po Zesłaniu Ducha Św. przypadają Suche Dni po Zesłaniu Ducha Świętego, tzw. Letnie. Suche Dni, tzn. dni postne są kwartalnymi dniami skupienia, obchodzonymi na początku każdej z czterech pór roku.
Każda z czterech pór roku rozpoczyna się okresem pokutnym, zwanym po łacinie dla tejże przyczyny — Quatuor tempora – czyli dosłownie „czasem kwartalnym”. W języku polskim przyjęła się nazwa „suche dni”, nawiązująca do szczególnie intensywnych w tym okresie praktyk pokutnych i wstrzemięźliwości. Zwyczaj Suchych Dni sięga już pierwszych wieków Kościoła, ale formę dzisiejszą przybrał dopiero za Papieża Grzegorza VII w XI wieku.
Suche Dni Letnie wypadają zawsze podczas oktawy Zesłania Ducha Świętego. Było to pierwotnie święto dziękczynne za pierwociny zebranych plonów. Dziękujemy również za żniwo duchowe, jakie zebraliśmy w dniu Zesłania Ducha Świętego. A że żniwo wielkie, a robotników mało, więc modlimy się gorąco za przyszłych kapłanów, aby Duch Święty błogosławił im w pracy duszpasterskiej.
Suche Dni były obchodzone jako dni modlitwy przebłagalnej, dziękczynnej i błagalnej połączone z postem ścisłym. Zgodnie z tradycyjnymi przepisami postnymi zawartymi w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1917 r. w Suche Dni obowiązywał post ścisły, tzn. jeden posiłek do syta oraz dwa lekkie oraz wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, do którego przestrzegania zachęcamy.
Suche Dni obchodzone na początku każdej z czterech pór roku mają swoje intencje szczególne. Te obchodzone po Zielonych Świętach to modlitwa o powołania kapłańskie i świętość duchowieństwa.
Obchód Suchych Dni kończył się w Rzymie wigilią, czyli czuwaniem przez
noc z soboty na niedzielę, poświęconym modlitwie i czytaniu Pisma św.
Suche Dni mają jeszcze trzy cele ogólne:
1. cel osobisty
– uprzytomnienie sobie swojej grzeszności, ułomności, wzbudzenie w
sobie poczucia grzechu i pokutowanie za grzech poprzez podjęcie postu;
2. cel społeczny – związany z prośbą do Boga, by oddalał od naszej rodziny oraz całego społeczeństwa klęski żywiołowe, wypadki, nieszczęścia;
3. cel kościelny
– podejmowanie szczególnego postu i modlitwy także w intencji Kościoła i
kapłanów (w starożytności właśnie w Suche Dni odbywały się święcenia
kapłańskie).
Suche Dni obejmują zawsze trzy dni tygodnia związane ściśle z Męką Jezusa Chrystusa:
1. środę – dzień, w którym Judasz zdradził Zbawiciela, a przywódcy ludu odbyli naradę przeciw Jezusowi i postanowili Go zgładzić;
2. piątek – dzień ukrzyżowania Chrystusa;
3. sobotę – gdy ciało Chrystusa przebywało w grobie.
Obchody
Suchych Dni sięgają najdawniejszej epoki Kościoła i są starsze nawet od
Adwentu. W dawnej tradycji liturgicznej zajmowały niezwykle ważne
miejsce.
